A Short Story

Sa ilawom sa balay ni Digoy nga wa na puy-i..

Ay, puno naman mi. Duha na akoang anak: si Bemboy ug si Toto Sambit ni Dadat. Suwayi lang sa uban. Sugpon pa niya.

Ay, di lang ko ah, di ko ganahan. Ingon sab ni Ening sa iyahang pagbalibad samtang gahipid sa iyahang kwarta-kwarta nga mga putos sa dulsi.

Galuha luha nga mipadaplin ang bata dala iyahang sako unod ang mga duwaang pinggan, baso ug uban pang gamit kunuhay sa balay. Mitulo iyang luha samtang gakuha siya’s iyahang mga galahan para iplastar sa balas. Gahilak siyang nag inusara.

Hala patay mong Tiya Myriam, wa man gud ninyo paintraha., nadunggan niya sa iyahang likod. Wa na lang niya tagda, nasaboran niya pag-ayo kung unsa ang balatyagon sa bag-o lang gyud gidalu-an ug “pagdawat”. Pirteng sakita.

PAGKAGAHAPON

Mga alas kwatro sa hapon..

Pagkahuman sa lima ka segundo nga tulog-tulogan, mata na kunuhay ang magpamilya. Nagtutbras-tutbras si Toto bitbit ang sanga sa bakhaw. Naghukad ug balas si Dadat sa bagol, gibutangag kahoy para kunuhayng kutsara para ipamahaw sa iyahang mga anak. Drayber si Toto sa jeep padung sa San Carlos. Pinggan nga plastik iyahang manubela. Nipungko si Donna sa kahoy nga pungkuanan sa likod ni Toto. Gi-ablihan niya iyang pitaka nga plastik sa Sweet Corn nga sitsirya. Nia ra akoang plete, singko pisos., sambit niya samtang gaduhol sa usa ka dakong bisala (sea shell). Aguy naa may dakong bato! Ni-untol ang jeep! ingon ni Toto. Agay! sambit sa mga pasa pasahero sa likod samtang gituyo ug untol ilahang lubot, isip nalangay nga reaksyon.

Mao ni rutina sa managsilingan nga maghigalaayng gaduwa sa halos matag adlaw ug “balay-balay”, kung sa diin mag arte-arte silang mga dagkong tawo na nga gapangabuhi.

Wa gitiwas ni Bemboy ang iyahang gita-od nga duyan, miduol siya ug miingon, Ali na Tong, intra na lang sa amoa, igsuon ta. Mama nato si Dadat.

Dili na ko! Diri na lang ko. nalagpot akoang luha ug laway pagsambit nako dalang wakli sa kamot ni Bemboy. Oo, ako to ang bata nga gidalu-an ug pagdawat.

Daghang panghitabo sa atoang kinabuhi nga nagdala ug kasakit, hilabi na kung makaagi tag balibad ug pagsalikway. Pero gaabot ang ti-un nga pagbalik tan-aw nimo sa mga panghitabo, magsakit na lang imohang tiyan ug kinatawa. Abi nato, sa pirme na lang, nga mao na to ang pinaka sakit nga mahitabo sa atoa, kay na preso ta sa sitwasyon, didto ra nakatutok ang atoang atensiyon. Pero daghan pang ihanyag ang kinabuhi nga mas hilabi. Padayon tang gadako. Pero sa pagdako sa lawas ug pagkunot sa panit, importante gyung gatigulang pod ang pangutok. Kinahanaglang makita nimo imohang kaugalingong naay mapunit nga leksiyon sa tanang di maayong nahitabo sa imoha, ug maka amgo ka nga tinuod gyud nga ga hingkod gyud diay ka (ga mature ba). Ayaw’g sugti nga magpabiling way buot imong pangutok, kay sigurado ko, di gyud na mubagay sa imong opaw, kuyos nga lagos ug one-seat apart nga pangag.

With age, comes grace and wisdom.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s